είπαν ότι είχα πάθει ζημιά και έπρεπε να χειρουργηθώ άμεσα και μην γνωρίζοντας τι να κάνω, σκεφτόμουν να πάω σε ιδιωτικό νοσοκομείο λόγω ιδιωτικής ασφάλισης. Επειδή δεν είχαμε κανένα γνωστό γιατρό/χειρουργό σε κάποιο από τα "καλά" ιδιωτικά, σκεφτήκαμε με την οικογένειά μου να κάνω το χειρουργείο στο Θριάσιο, με μοναδικά κριτήρια ότι έπρεπε να χειρουργηθώ άμεσα και ότι στο δημόσιο νοσοκομείο κάτι θα ξέρουν - δεν μπορεί - τόσα περιστατικά θα αντιμετωπίζουν. Άσε που τέτοια μέρα (Μεγάλο Σάββατο) και βραδιάτικα θα είναι κάνας καλός/έμπειρος γιατρός στο ιδιωτικό? Με τα πολλά, Κυριακή του Πάσχα ξημερώματα χειρουργήθηκα, προς το παρόν με επιτυχία (φτου φτου). Την επόμενη μέρα, ίσως σαν κομπλεξικοί ελληνάρες που δεν εμπιστευόμαστε κανέναν, βάλαμε γνωστούς να μάθουμε για το τι γιατρός με χειρούργησε. Οι 3-4 γνωστοί μας που ρωτήσαμε μας είπαν όλοι ότι ο γιατρός είναι κορυφή και ότι ήμουν και τυχερός που με χειρούργησε τέτοιος γιατρός. Επίσης, πρέπει να αναφέρω ότι ποτέ δεν μου ζητήθηκαν χρήματα, ίσα ίσα που όταν ήθελα κάτι να δώσω σε νοσηλεύτρια η οποία με μετέφερε αμέσως από το αρχικό δωμάτιο σε άλλο, ήταν απόλυτη και δεν δέχτηκε τίποτα. Βέβαια, μάθαμε ότι εκείνες τις μέρες υπήρχε ΕΔΕ για φακελάκια στο συγκεκριμένο νοσοκομείο. Εγώ απλά αναφέρω αυτά που μου έτυχαν. Εκ του μέχρι τώρα αποτελέσματος δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με την υγεία μου και για αυτόν τον λόγο νιώθω υποχρεωμένος να αναφέρω και μια διαφορετική εμπειρία σε δημόσιο νοσοκομείο. ΑΝ ποτέ μου ξανατύχει ατύχημα (μακρυά από όλους μας), σίγουρα θα πάω σε δημόσιο χωρίς δεύτερη σκέψη.
Λίγες εβδομάδες αργότερα νοσηλεύτηκα εκτάκτως σε πολύ γνωστό ιδιωτικό νοσοκομείο (πεντάστερο ξενοδοχείο) για κάτι μάλλον απλό αλλά με πολύ πόνο, αυτή την φορά συστημένος από πολύ δικό μας άνθρωπο. Και εκεί μια χαρά ήταν, δεν έχω κανένα απολύτως προσωπικό παράπονο, αφού γλίτωσα μέσω θεραπείας μια μικροεπέμβαση, αλλά το αστείο της υπόθεσης ήταν ότι όποιος "κακομοίρης" έμπαινε χωρίς να ξέρει κάποιον γιατρό, έπρεπε "υποχρεωτικά" να νοσηλευθεί... Έμεινα αρκετές ώρες στα εξωτερικά μέχρι να γίνει η διάγνωση και τελικά η εισαγωγή και παραθέτω χαρακτηριστικό διάλογο ασθενή με γιατρό, σχεδόν αυτολεξεί:
Γιατρός: έχετε γαστρεντερίτιδα, πρέπει να νοσηλευτείτε (νομίζω οξεία)
Ασθενής: Μααα....
Γιατρός: σίγουρα θα κάνατε και εμετό...
Ασθενής: όχι
Γιατρός: μα δεν μπορεί, θα έχετε μια τάση για εμετό...
Ασθενής: όχι
Γιατρός: Ε καλά, δεν πειράζει, παρ' όλα αυτά πρέπει να νοσηλευτείτε
Ασθενής: εντάξει
Γιατρός: και αύριο που θα σας δει ο γιατρός της ασφαλιστικής σας, να του πείτε ότι κάνατε εμετό. Τα φουσκώνουμε λίγο σε αυτούς... μην ανησυχείτε, παρόλο που είμαστε γεμάτοι, εγώ θα προσπαθήσω να σας βρω ένα κρεββάτι.
Παρεμπιπτόντως, κρεβάτια υπήρχαν και μάλιστα μπόλικα...
Α, και μια ατάκα που μου είπε ο ασθενής στο δίπλα κρεββάτι του ιδιωτικού: Άτυχος αυτός που μπαίνει στο δημόσιο νοσοκομείο και τυχερός αυτός που βγαίνει. Πιστεύω ότι δεν ισχύει, τουλάχιστον πάντα.
Τέλος, αξίζει να αναφέρω κάτι που μου είπε ο γιατρός μου στο Θριάσιο κατά την επίσκεψή του στο δωμάτιο και μου έκανε εντύπωση:
"Καλά κάνετε και έχετε κλειστή την τηλεόραση, τα έχουν βάλει σήμερα με τα δημόσια νοσοκομεία (περιστατικό βόρειας Ελλάδας σε νοσοκομείο που έχει χαλασμένο εξοπλισμό και δεν μπορεί να εξεταστεί βουλευτής), τι τους φταίνε τα δημόσια νοσοκομεία, δεν είναι όπως τα παρουσιάζουν. Νομίζουν ότι όλος ο κόσμος έχει 2 χιλιάδες ευρώ τον χρόνο για ιδιωτική ασφάλιση? Σε διαβεβαιώ νεαρέ ότι αν πήγαινες στο καλύτερο νοσοκομείο της Ευρώπης, θα σου έκαναν τα ίδια πράγματα ιατρικά, μόνο που θα σου έλεγαν τα μισά". Ο γιατρός με το που τελείωσε την επέμβαση, στο χειρουργείο ακόμα, μου εξήγησε ότι για ένα λόγο ίσως να έχω μελλοντικά πρόβλημα (μου τον έδειξε κιόλας), και κυρίως για έναν άλλο λόγο να μην πιάσει το χειρουργείο και να πάω και για δεύτερο. Οι πρώτες ενδείξεις είναι πολύ θετικές, μάλλον ξεμπέρδεψα και τον ευχαριστώ.
Με εκτίμηση"
Αναγνώστης
