σχηματίστηκε με το προανακριτικό υλικό έχει σταλεί στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών.
Πώς ενημερώθηκες για αυτή την ιστορία με τις ανήλικες;
Έρχεται κάποια στιγμή η Αστυνομία εδώ και μου λένε ότι πρέπει να τους δώσω μια κατάθεση γιατί έχουν κάποια πληροφορία. Δεν μου λένε ότι με κατηγορούν άμεσα, με ρωτούν μόνο αν δανείζω τηλεκάρτες μου σε άλλους. Τους λέω πως είναι φυσικό κι επόμενο, ζούμε όλοι μαζί εδώ μέσα. Στην πορεία έμαθα από τις εφημερίδες ότι κατηγορούμαι. Είναι παράλογο, είναι τρελό. Δεν ξέρω ποιος άλλος αρνητικός χαρακτηρισμός μένει για να μου αποδοθεί. Δηλαδή, δεν είναι δυνατόν! Τι να πω, πια; Δεν χωράνε σε αυτή τη μία συνέντευξη δύο σχεδόν δεκαετίες τύψεων, πείσματος για βελτίωση, ωρίμου σκέψεως. Έχω δύο γονείς οι οποίοι μου συμπαραστέκονται σε κάθε μου βήμα. Σκοπός μου είναι να συνεχίσω τη ζωή μου, ει δυνατόν να εξιλεωθώ με κάποιον τρόπο, δεν ξέρω ακριβώς. Έχω σκεφτεί να συγγράψω βιβλία, έχω σκεφτεί χίλια δυο πράγματα, αλλά εν πάση περιπτώσει, το μόνο που δεν σκέφτομαι είναι να πειράξω μικρά παιδιά! Ένας παιδεραστής δεν γίνεται εν μία νυκτί. Δεν θα είχα δώσει ένα δείγμα προηγουμένως; Όλα θα τα δεχόμουν. Λέω, εντάξει, είμαι ένοχος σαν αμαρτία. Ίσως δεν αξίζω καν τη συγχώρεση του κόσμου, αλλά από κει και πέρα, μη με κατηγορείτε για κάτι που δεν έχω κάνει, και μάλιστα τόσο επαίσχυντο.
